Klik hier om dit venster te sluiten en terug te gaan naar de pagina waar u vandaan kwam.

Wandelroute Het Drouwenerzand (bron: Het Drents Landschap)

U start bij het informatiepaneel tegenover café-restaurant 'Het Drouwenerzand', aan de weg tussen Gasselte en Drouwen.
Parkeren kunt u op de grote parkeerplaats van 'Het Drouwenerzand'.

De route is uitgezet met paaltjes met paarse koppen en witte pijlen. Ten noorden en ten zuiden van Het Drouwenerzand liggen
verschillende recreatiebedrijven. Vanaf deze terreinen wordt u ook met paaltjes naar deze route geleid.
Begin bij het informatiepaneel de paarse paaltjes met pijlen te volgen.

De route neemt het eerste pad rechts.
Op het bospad valt u meteen het hoogteverschil met de weg Gasselte-Drouwen op. E
én storm was voldoende om de hele weg onder het zand te laten verdwijnen.
Er werden omstreeks 1890 zelfs aarden wallen aangelegd om de weg vrij te houden. Een paar jaar later waren ze als vanzelf verdwenen.
Als het er op aan kwam, was er geen houden aan de kracht van de ontketende natuur.
Het beheer van 'Het Drentse Landschap' is erop gericht het bos door het regelmatig te 'dunnen' een natuurlijker karakter te geven.
Door het kappen kan het zonlicht de bosbodem goed bereiken en gaan er op die plekken varens en andere bosplanten groeien.
Opmerkelijk langs het pad is de Klimop in veel bomen. Kenners zien er het signaal in dat het bos rijper begint te worden.

Aan het eind van het pad gaat u linksaf.

Voorbij het brede zandpad links neemt u bij de driesprong het bospaadje linksaf.
Er loopt een klein paadje de hoge heuvel op. Ga eens boven op die heuvel staan.
Stelt u zich eens voor: u staat op een meer dan vijf meter hoge kale zandheuvel. Er is geen boom te bekennen.
We zijn in de 19de eeuw. Overal om u heen dreigende zandheuvels. Letterlijk op een steenworp afstand van het dorp Drouwen.
In 1843 stonden de Drie Podagristen hier. Ze beschreven hun uitzicht als 'een dorre en doodsche zandzee': 'Het is hier zoo bar
en ongezellig, dat er een groote mate van kloekmoedigheid toe behoort, om niet van vrouwelijke angst en vreeze aan elk zijner
hoofdhairen een glinsterende zweetdruppel te zien hangen.' Door het dichte fijnsparbos te dunnen probeert 'Het Drentse Landschap'
ook hier meer licht en openheid te krijgen.

Het paadje komt uit op een breder pad. Ga hier linksaf.

Op de viersprong gaat u rechtsaf naar de Kwartjesberg.
De Kwartjesberg dankt zijn naam aan het geld dat de 'Kwartguldenvereniging' in de jaren negentig van de 19de eeuw inzamelde in
een poging om het oprukkende socialisme tot staan te brengen. De bescheiden giften waren bedoeld om de Oranjebond van Orde
te ondersteunen. Deze wilde de minstbedeelden met een goedkoop huis en een stukje grond in eigen levensonderhoud laten voorzien.
Zo hoopte men ze af te houden van het Rode Gevaar dat in hun ogen overal op de loer lag. In 1902 kocht de Oranjebond 319 hectare
Drouwenerzand om het te ontginnen. In opdracht van de Oranjebond slaagde de Nederlandse Heidemaatschappij erin om met behulp
van veel mest en compost, karrenvrachten lupinestro en takkenbossen en duizenden Grove dennen en Zomereiken
het Drouwenerzand in twintig jaar onder controle te krijgen.

Bij de Kwartjesberg neemt u het pad rechts. Aan het eind ervan bij de Alinghoek slaat u linksaf.
Opvallend zijn hier in de bosrand de hoge Grove dennen. Ze stammen nog uit de ontginningstijd van het Drouwenerzand.
Een groot deel van het gebied was bij de ontginning met deze (inheemse) naaldboom bedekt. De stormen van het begin van de jaren
zeventig van de vorige eeuw hebben enorm huisgehouden met name onder de Grove den. Deze enorme 'slachting' was in 1974
voor de toenmalige eigenaar aanleiding om het Drouwenerzand aan 'Het Drentse Landschap' te verkopen.

Voorbij de Alinghoek houdt u links aan. U volgt een brede laan langs de rand van het veld.
U moet eigenlijk even rechts naar het raster lopen om van het uitzicht over het prachtige heideveld te genieten.
U ziet de resultaten van zo’n twintig jaar begrazing door Drentse heideschapen. De vergrassing is behoorlijk teruggedrongen.
Er is vrijwel geen opslag meer. Mooie solitaire Eiken en opvallende Jeneverbessen bepalen het beeld.
Vogelkenners weten hier Tapuiten, Boomleeuweriken, Roodborsttapuiten en Geelgorzen aan te wijzen.
Vogelsoorten die zich thuisvoelen in deze schrale streken.

Voorbij het rooster gaat u vóór de stuifzandvlakte rechtsaf.
Uiteraard moet u hier even van de route af om het stuifzand 'aan den lijve' te ondergaan. In de zandverstuiving vindt het Nederlandse
klimaat zijn extremen, want er is niets dat de warmte vasthoudt of koelte brengt. 's Zomers bereikt de temperatuur vlak boven
| de grond met gemak waarden van rond de 50 graden Celsius, terwijl de temperatuur dezelfde nacht weer tot op het vriespunt
kan dalen. Aan de rand van zo’n woestijn weten slechts enkele soorten zich te handhaven. Behalve mossen en korstmossen zijn dat
planten als Helm, Buntgras en Zandzegge. Het noordoostelijke deel van de zandverstuiving is open, 'levend' stuifzand.
'Het Drentse Landschap' hielp de natuur hier een handje door er een aantal bospercelen te kappen. Zo heeft de wind meer vat
op het zand kunnen krijgen. U ziet dat het zand al een stukje de hei op gekomen is. De zandduinen zijn net als een eeuw geleden
weer begonnen zich te verplaatsen...

U blijft het pad volgen dat u bijna diagonaal over het veld voert.
Stelt u zich voor: tien jaar geleden liep u hier nog door het bos. Aan weerszijden van het pad ziet u de boomstronken nog boven
de heide uitsteken. Let u onderweg eens op de grond. Kijk bijvoorbeeld naar het mos: het bijna fluorescerend groene Bronsmos,
het droge grijze Rendiermos en de rode kraagjes van de Rode heidelucifer. Of let eens op de kleine bergjes geel zand langs het pad.
Steeds met een gat erin. Het zijn de holletjes van mestkevers die hierin hun eitjes leggen.

Vlak voor de bosrand brengt de route u linksaf.

Op de viersprong volgt u het pad rechtdoor dat evenwijdig aan de bosrand loopt.
Overal op het Drouwenerzand ziet u in het zand kiezelsteentjes liggen. Ze zijn tijdens de voorlaatste IJstijd met het ijs aangevoerd.
Let u eens op de vorm van de steentjes. Als wij aan kiezels denken, denken we aan door het rollen in een rivier gepolijste
gladde steentjes. De kiezeltjes van het Drentse zand hebben hun scherpe kantjes echter niet verloren!

Aan het eind van het pad verlaat u via het rooster het ingerasterde gebied. U gaat hier meteen linksaf.
Het bos rond het Drouwenerzand is, sinds de Heidemij het aan het begin van de twintigste eeuw inplantte, behoorlijk van karakter
veranderd. Ook dit bos is als productiebos in gebruik geweest. Een commercieel succes is het vanwege de schrale zandgrond
nooit geworden. Uitheemse naaldbomen verdwijnen langzaam maar zeker, bomen als berken en eiken krijgen steeds meer ruimte.
Sommige stukken van het bos zien er nog uit als de 'sparrenakkers' van vroeger, maar steeds meer bos krijgt het karakter van het
open 'Stuifzandbos' dat 'Het Drentse Landschap' in zijn beheer voor ogen staat: een bos waar de natuur zich zonder hulp kan redden!

Na zo’n honderd meter neemt u het pad rechts.

Op de volgende kruising gaat u even linksaf en dan meteen weer rechtsaf.

Vlak voor de grote weg slaat u linksaf.
U komt op een slingerend bospaadje. Het bospaadje kruist een brede zandweg. Blijf het paadje volgen.

Aan het eind gaat u rechtsaf en u bent terug bij het startpunt.

Klik hier om dit venster te sluiten en terug te gaan naar de pagina waar u vandaan kwam.